Over vergeving zijn de laatste jaren al veel goede dingen geschreven. Ook seculiere psychologen hebben de kracht van vergeving ontdekt en publiceren er over. Over het hoe en waarom van vergeving wil ik daarom nu niet schrijven. Alleen 1 aspect wil ik er nog aan toevoegen: vergeven is een zaak van Godsvertrouwen. Ik heb ontdekt dat het in sommige gevallen alleen mogelijk is om te vergeven als je besluit de hele zaak uit handen te geven aan God en er werkelijk op te vertrouwen dat God de zaak van je overneemt en eerlijk zal afhandelen.
Iemand niet vergeven betekent dat je een zwaard van beschuldiging en oordeel in je hand hebt wat je voortdurend gericht moet houden op die persoon. Denk aan een scene uit een Robin Hood-achtige film waarin een ridder zijn ongewapende tegenstander met de punt van zijn zwaard in de borst prikt en op die manier onder controle houdt. Je hebt je tegenstander onder controle, alleen je zit zelf ook vast omdat je continu je zwaard op die ander gericht moet houden. Zo is het precies als je iemand iets niet vergeeft. Je zit vast aan die persoon.
Vergeven is niet ‘oke, zand erover’, of de ander verontschuldigen. Nee, vergeven is 1. de erkenning dat er echt iets ergs gebeurd is; 2. het uit handen geven van je zwaard aan de ‘Grotere Ridder’ die het zwaard (de beschuldiging, het verwijt) van je overneemt en je tegenstander ook; 3. vertrouwen dat God elke zaak eerlijk zal behandelen (en niet zal bagatelliseren) en 4. er op vertrouwen dat God Zelf je recht zal verschaffen. Alleen dan is het mogelijk om de meest kwetsende en oneerlijke dingen die je zijn aangedaan aan Hem toe te vertrouwen.
Vergeven lijkt misschien in de eerste plaats een zaak tussen jou en de ander. Maar het is ten diepste een zaak tussen jou en God. Geloof dat Hij jouw zaak serieus neemt en dat er een moment komt dat er voor het oog van de hele mensheid recht gesproken zal worden. Daar kun jij met jouw zwaard niet tegenop …
